पावसाचं येणं

तुझं येणं हल्ली अनियमित झालंय हं, माझ्या मनातल्या वावटळां सारखं.

कधी गार वारा, कधी गारा, कधी उजळ कधी वादळ, हे काय वेड्यासारखं ?

जा म्हंटलं काय थांब  म्हंटलं काय, स्वतःचंच खरं करशील,

माझ्यासाठी येतोस ना तू, कीती रे त्रास देशील?

 

तू आलास की ताप होतो, संताप होतो,

भावनांची वादळं उठतात, वणवे पेटतात.

तू आलास की मन फार होतं, गार होतं,

अश्रूंचे बांध फुटतात, ऋतु फुलतात.

 

तू नाही म्हंटलं तरी येतोस, हट्टी मित्रासारखा

चिडवतोस रडवतोस हसवतोस जगवतोस.

टपली मारुन अडवतोस, हात धरुन चालवतोस,

मुलांचा गोंधळ होतोस, तपस्व्याचं मौन होतोस.

 

वाटतं तुझ्याशी भांडावं, तुला मार मार मारावं,

तुझ्यापासून लपावं, शुष्क सुकून जळून जावं.

वाटतं तुझ्या सोबत असावं, तुला नुसतंच पाहात रहावं,

तुझा हात धरुन धारेत शिरावं, भिजत भिजत गळून जावं.

 

 

चातकाच्या आधी तू माझ्याकडे ये, सागराच्या आधी तू माझ्याकडे ये,

ढेकळाच्या आधी तू माझ्याकडे ये, आभाळातनं आधी तू माझ्याकडे ये.

या वेळी येतानाही वेगळेपणानं ये, त्याचं जिवाभावाच्या आगळेपणानं ये.

मी रुसलो चिडलो तरी तुझाच, तू माझाचं. त्याच हक्काच्या  भाबडेपणानं  ये.

 

आला की भवती फेर धर, बरा वेडापिसा हो जोर धर,

मी पण थोडा रागाने म्हणेन ” अरे अरे जरा धीर धर”,

मी बाहेर आलो नाही तर तू आत ये. मला घरातून उचल,

एक मस्तपैकी टपली मार, म्हण, ” ए शहाण्या भिजायला चल”